سازهای دستساز
سازهایی که صادق مهدوی بهصورت حرفهای میسازد، تار، سهتار و دوتار هستند. در حوزهٔ دوتار، نمونههای شمال خراسان و شرق خراسان هرکدام با منطق ساخت و شخصیت صوتی ویژهٔ خود دنبال میشوند.
چهارتار در این فهرست قرار نمیگیرد؛ پروژهای مستقل در پژوهش و سازسازی است که در تعامل میان ساخت، نوازندگی، شنیدن و تجربه همچنان تکامل مییابد.
طراحی صدا، طراحی تجربه
طراحی یک ساز فقط طراحی صدا نیست؛ طراحی یک تجربه است. هر تصمیم، از انتخاب چوب گرفته تا ابعاد کاسه، پروفیل دسته، ارتفاع سیمها، پرداخت نهایی و حتی شخصیت بصری ساز، بخشی از همین تجربه است.
یک ساز خوب نباید فقط خوب صدا بدهد. باید نوازنده را به برداشتن خود دعوت کند. زیبایی بصری، بخشی از فرآیند نوازندگی است؛ ساز باید هر بار که در برابر نوازنده قرار میگیرد، او را به تمرین، اجرا و ادامهٔ مسیر تشویق کند.
چوب؛ حافظهٔ یک درخت زنده
من چوب را مادهای بیجان نمیبینم. هر قطعهٔ چوب، حافظهٔ یک درخت زنده را با خود حمل میکند. کار من تحمیل صدا به چوب نیست؛ بلکه کشف و آزاد کردن صدایی است که از پیش در آن نهفته است.
ویژگی فیزیکی هر قطعه، انعطاف، تراکم، جهت الیاف و پاسخ شنیداری آن تعیین میکند که چه هندسه، چه تراش و چه پرداختی برای همان ساز مناسبتر است. نسخهای واحد برای همهٔ چوبها وجود ندارد.
کار سازگر تحمیل صدا به ماده نیست؛ کشف امکانی است که از پیش در آن زندگی میکند.
راحتی، آزادی بیان و ساعتهای طولانی نوازندگی
ارگونومی برای من به همان اندازهٔ صدا اهمیت دارد. دسته نباید آنقدر باریک باشد که کنترل را از دست بگیرد و نه آنقدر ضخیم که دست را خسته کند. ارتفاع سیمها باید آزادی بیان موسیقایی را حفظ کند و در عین حال امکان ساعتها نوازندگی بدون خستگی را فراهم آورد.
کیفیت واقعی زمانی شکل میگیرد که صدا، راحتی، زیبایی و دوام در کنار یکدیگر قرار بگیرند. هیچکدام نباید برای برجستهشدن دیگری قربانی شود.
هر ساز، شخصیت خودش را دارد
هیچ پرداخت یا ظاهر واحدی را برای همهٔ سازها انتخاب نمیکنم. گاهی یک French Polish کلاسیک بهترین انتخاب است و گاهی پرداختی طبیعی، مات و ساتین بهتر میتواند با ویژگیهای همان چوب و شخصیت آن ساز هماهنگ شود.
تنوع ظاهری یک انتخاب تزئینی نیست؛ پاسخی است به تنوع سلیقهٔ نوازندگان و احترام به شخصیت منحصربهفرد هر ساز. هدف، ساختن سازی نیست که فقط تحسین شود؛ سازی است که سالها در دست نوازنده بماند و دیدن، لمسکردن و شنیدنش همان اشتیاق روز نخست را زنده کند.
امضای یک سازگر
I build instruments that musicians want to live with. Their sound earns trust, their comfort invites long hours of playing, and their beauty calls the musician back, day after day.
من سازهایی میسازم که نوازندگان بخواهند با آنها زندگی کنند؛ صدایشان اعتماد میآفریند، راحتیشان ساعتها نوازندگی را ممکن میکند و زیباییشان هر روز نوازنده را دوباره به سوی خود فرامیخواند.