چهارتار حاصل سالها تجربه، پژوهش و آزمون صادق مهدوی در نوازندگی و سازسازی و مطالعهٔ موسیقی دستگاهی و موسیقی نواحی ایران است؛ مسیری که از تجربهها و راهنماییهای استاد علیاصغر بیانی نیز بهره برده و شکل و ساختار این ساز در روندی تدریجی از ساخت، نوازندگی و آزمونهای عملی تکامل یافته است.
ایدهٔ این ساز از جستوجو برای ایجاد پلی میان قابلیتهای اجرایی دوتار و سهتار شکل گرفت؛ سازی که ضمن حفظ امکان اجرای موسیقی دستگاهی، بتواند بخشی از تکنیکها و شیوههای اجرایی موسیقی نواحی ایران را نیز در اختیار نوازنده قرار دهد.
چهارتار از کوک و منطق اجرایی سهتار بهره میگیرد، اما طراحی آن امکان استفادهٔ فعالتر از انگشت شست روی سیم واخوان و باس را فراهم میکند. این ویژگی، امکانات تازهای برای جملهپردازی، چندصدایی و انتقال برخی تکنیکهای اجرایی دوتار و دیگر سازهای زهی نواحی به فضای موسیقی دستگاهی ایجاد میکند.
چهارتار برای صادق مهدوی یک سازِ پایانیافته و ثابت نیست؛ بلکه پروژهای پژوهشی و اجرایی است که در تعامل میان ساخت، نوازندگی، شنیدن و تجربه، همچنان در حال تکامل است.
